Ընթացիկ համար

Քեզ համար   

Մանուկներին

Արխիվ

Քարոզները

Բացիկներ

Մանուկներին՝ Սրբազան Պատմություն

ԿԱԽԱՐԴԱԿԱՆ ԿՈՃԱԿՆ ՈՒ ԱՐԱԳԱՑՎԱԾ ԿՅԱՆՔԸ

նագույն անտառի եզրին, մի փոքրիկ տնակում ապրում էր Թեո անունով մի տղա: Թեոն շատ բարի ու խելացի էր, բայց ուներ մի մեծ թերություն՝ նա բացարձակապես չգիտեր սպասել: Նրան թվում էր, որ կյանքում ամեն ինչ չափազանց դանդաղ է տեղի ունենում: Նա չէր սիրում սպասել, մինչեւ եփի իր սիրած փլավը, ձանձրանում էր դպրոցական դասերին եւ անընդհատ երազում էր շուտ մեծանալ:

- Է՜հ, երանի հենց հիմա ձմեռ լիներ, որ ձնեմարդ պատրաստեի,- դժգոհում էր նա ամռանը:

- Երանի դասերս արագ վերջանային, ու ես արդեն մեծ մարդ լինեի,- կրկնում էր նա ամեն օր:

Մի օր, երբ Թեոն անտառում զբոսնում էր, ծառի արմատների արանքում հին, արծաթե տուփ գտավ: Տուփը բացելիս նա տեսավ մի գեղեցիկ, կանաչ կոճակ, որի վրա ոսկե տառերով գրված էր. «Ժամանակի կառավարիչ»: Հանկարծ թփերի հետեւից դուրս եկավ անտառի բարի իմաստունը:

- Թեո՛,- ասաց նա,- սա սովորական կոճակ չէ: Եթե կյանքումդ հայտնվի մի պահ, որը չես ցանկանա ապրել, ուղղակի սեղմիր այս կոճակը, եւ ժամանակն առաջ կթռչի: Դու կհայտնվես հենց այնտեղ, որտեղ ցանկանում ես: Բայց զգուշ եղիր, հետադարձ ճանապարհ չկա:

Թեոն հիացած էր: Նա տուփը թաքցրեց գրպանում եւ վազեց տուն: Հաջորդ օրը դպրոցում մաթեմատիկայի երկար ու ձանձրալի քննություն էր: Թեոն չցանկացավ չարչարվել՝ հարցերին պատասխանելու համար: Նա գրպանում գաղտնի սեղմեց կանաչ կոճակը: Զը՜նգ… եւ նա տեսավ, որ քննությունն արդեն ավարտվել է, իսկ ինքն ստացել է իր գնահատականը: «Սա հրաշք է»,- մտածեց տղան:

Այդ օրվանից Թեոն սկսեց անընդհատ օգտագործել կոճակը: Նա սեղմում էր այն, երբ մայրիկը խնդրում էր տունը հավաքել, սեղմում էր, երբ անձրեւ էր գալիս ու չէր կարողանում դուրս գալ խաղալու, սեղմում էր, երբ պետք է երկար հերթ կանգներ կամ հիվանդանում էր ու պետք է տհաճ դեղեր խմեր: Ամեն անգամ կոճակը սեղմելիս նրա կյանքի մի քանի օրը, շաբաթը կամ ամիսը ուղղակի թռչում էին:

Մի օր Թեոն արթնացավ եւ հայելու մեջ նայելիս ցնցվեց: Նրա մազերը ճերմակել էին, դեմքին կնճիռներ էին հայտնվել, իսկ մեջքը ցավում էր: Նա արդեն ոչ թե փոքրիկ տղա էր, այլ մի ծերունի: Նա սարսափած դուրս վազեց փողոց: Իր հին ընկերները, ովքեր ժամանակին համբերությամբ սովորել էին, աշխատել ու ընտանիք կազմել, հիմա հարգված ու երջանիկ մարդիկ էին: Նրանք ունեին հիշողություններ, պատմություններ իրենց մանկության ու երիտասարդության մասին: Իսկ Թեոն ոչինչ չուներ: Նա բաց էր թողել իր ողջ կյանքը, որովհետեւ չէր ցանկացել սպասել եւ դժվարություններ հաղթահարել:

Նա լաց լինելով գնաց անտառի այն բացատը, ուր հանդիպել էր իմաստունին, ծնկի եկավ ու բացականչեց.

- Խնդրո՜ւմ եմ, հետ տվեք իմ ժամանակը: Ես հասկացա, որ կյանքի յուրաքանչյուր րոպեն թանկ է:

Իմաստունը հայտնվեց նրա առջեւ: Նրա հայացքը տխուր էր, բայց բարի:

- Դու սովորեցիր ամենակարեւոր դասը, Թեո: Կյանքը միայն հաճելի պահերը չեն: Դժվարությունները, սպասումը, աշխատանքը եւ անգամ ձանձրույթը մեզ սովորեցնում են գնահատել ուրախությունը: Առանց աշխատանքի՝ հաղթանակը քաղցր չէ, իսկ առանց սպասման՝ հանդիպումն սպասված չէ:

Իմաստունը վերցրեց կանաչ կոճակը Թեոյի ձեռքից: Այդ պահին տղայի աչքերը փակվեցին, իսկ երբ բացվեցին, նա նորից իր մանկական անկողնում էր: Նա նորից 9 տարեկան էր: Պատուհանից այն կողմ անձրեւ էր գալիս, իսկ սեղանին դրված էին տնային առաջադրանքները: Թեոն վեր կացավ, ժպտաց, գրկեց մայրիկին եւ մեծ համբերությամբ ու սիրով նստեց դասերը պատրաստելու՝ վայելելով իր կյանքի յուրաքանչյուր վայրկյանը:

>>>